شمارهٔ ۳۴۲

جدا از کوی او شوقم گل و گلشن نمی داند

دلم ذوق تپیدن دیده ام دیدن نمی داند

نیارم گفت حال خویش پنداری درین کشور

کسی درد دل ناگفته فهمیدن نمی داند

گهی در دیده جا دارد گهی در سینة تنگم

ولی آن خرمن گل جای در دامن نمی داند

تو ای شاخ گل ایمن باش اگر در دامنم باشی

که دست خوبه حسرت کرده گل چیدن نمی داند

ادای کنج چشم از من کسی بهتر نمی فهمد

زبان گوشة ابرو کسی چون من نمی داند

در آب دیده خواهد مرد یا در آتش سینه

دل عاشق به مرگ خویشتن مردن نمی داند

به بویی قانعم فیاض از گلزار وصل او

که این مور از ضعیفی دانه از خرمن نمی داند