شمارهٔ ۳۴۸

از پی قتلم دگر درد و غم آماده اند

همچو دو ابروی یار پشت به هم داده اند

پای گریزم نماند وای که در خون من

لشکر مژگان ناز صف به صف استاده اند

جسته ام از دام زلف لیک به تسخیر من

لشکر آشوب خط دست به هم داده اند

طبع من و منع عشق آنگه ازین زاهدان

در عجبم کاین گروه از چه چنین ساده اند

از ره مستی و عشق باز نگردم اگر

خلق چو نقش قدم در پیم افتاده اند

کس نبرد ره به عشق شکر که این زاهدان

در گرو سبحه و در غم سجاده اند

این همه علم و عمل آن همه مکر و حیل

شکر که آزادگان از همه آزاده اند

هیچ نگیرند انس هیچ نگردند رام

وه که پری چهرگان جمله پریزاده اند

بهر تو فیاض بود کوشش رنج و بلا

بی تو چنین درد و غم در به در افتاده اند