شمارهٔ ۳۵۴

نقشبندانی که طرح روی جانان ریختند

طرح دل ها را چو زلف او پریشان ریختند

شهسوار عشق در معموره منزل کی کند

طرح این ویرانه را دانسته ویران ریختند

گلرخان بهر زکات گل فشانی های عشق

تا به لب آورده صد بار آب حیوان ریختند

تشنگان لعل او با آنکه ساقی خضر بود

بود خالی عرصه و چابک سواران ریختند

ملک صبرم پایمال ترکتاز غمزه شد

در حقیقت گویی این بگداختند آن ریختند

بی خرابی نقش آبادی مزن کاشفتگان

گرد کفر انگیختند و رنگ ایمان ریختند

زلف سنبل چهره گل ساعد سمن شمشاد قد

وه که طرح این گلستان خوش بسامان ریختند

تا کمر نظاره را در بحر سیمابست جای

بیقراری بس که بر خاک درش جان ریختند

در دیار عشق آسایش نه دین دارد نه کفر

خاک این غم بر سر گبر و مسلمان ریختند

از شراب خوشدلی در ساغر فیاض ما

جرعه واری ریختند اما پشیمان ریختند