شمارهٔ ۳۶۰

به چمن روی نهی سرو و سمن می سوزند

برفروزی همه اطفال چمن می سوزند

چه شوی گرم زبان بازی سوسن در باغ

بی زبانان جوانان چمن می سوزند

برمیفروز به قتل دگران چهره به ناز

که شهیدان تو در خاک کفن می سوزند

از دیار تو کسی را نرود پای برون

این غریبان همه در یاد وطن می سوزند

لقمة سفرة رو گرمی او نتوان خورد

عبث این گرسنگان دست و دهن می سوزند

شد به تاب از من و در بزم به کس حرف نزد

اهل مجلس همه در آتش من می سوزند

این چه گرمی است به گفتار تو امشب فیاض

که معانی همه در باب سخن می سوزند