شمارهٔ ۳۶۸

عقل گو کمتر نظر بر حسن تدبیرم کند

من از آن ویران ترم کاندیشه تعمیرم کند

من که از موج نفس بال و پری دارم به دام

شرم بادم گر فریب دیو تسخیرم کند

من که عمری تشنة لب تشنه مردان بوده ام

خضر می خواهد به آب زندگی سیرم کند

من که چون خواب اجل هرگز نمی آیم بخویش

شور رستاخیز می باید که تعبیرم کند

معنی پیچیدة در مصرع خاموشیم

بی زبانی همچو من باید که تقریرم کند

یک سر تیر از سر مژگان او دوری کنم

آن قدر انداز شاید بوتة تیرم کند

سر به صحرا داد سودای سر زلفش مرا

می کنم دیوانگی چندان که زنجیرم کند

خندة شیرین آن لب طعم دشنامم نداد

من به این طالع شکر هم آب در شیرم کند

باز می باید که چون پروانه گردد گرد یار

من که از آتش چنین دورم چه تأثیرم کند

عشق نه در وصل کامم می دهد نه در فراق

من که درد بی دوا دارم چه تدبیرم کند

تازه از دام فریبی جسته ام فیاض وار

کو سر زنجیر در دستی که نخجیرم کند