شمارهٔ ۳۸۲

شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می کند

عندلیب از گوشه ها کنج چمن خوش می کند

دودة آشفتگی را یک خلف جز من نماند

سال ها شد تیره بختی دل به من خوش می کند

بی نصیبی نیستم در هر فن از تعلیم عشق

خاطر مشکل پسندش تا چه فن خوش می کند

از نسیمت لاله مرهم می نهد بر داغ خویش

گل ز بویت زخم خود را در چمن خوش می کند

تا بیفتد چشم مرهم بر رخش فیاض ما

داغ خود را در درون پیرهن خوش می کند