شمارهٔ ۴۱۵

آیینه از عکس رخ یارم گلستان می شود

اندیشه از یاد لبش لعل بدخشان می شود

من بلبل آن غنچة نشکفته ام کز خرمی

هر گه تبسم می کند عالم گلستان می شود

هر جا که آن گل پیرهن از ناز بگشاید قبا

حسرت گریبان می درد خمیازه عریان می شود

از زلف کفر آونگ او از روی ایمان رنگ او

اسلام کافر می شود کافر مسلمان می شود

تیغ نگه چون برکشد نخل شهادت سرکشد

چون جلوه دامن در کشد حشر شهیدان می شود

افزود استغنای او از گریة بیجای من

آفت بود بر کشت چون بی وقت باران می شود

هر روز هجر روی او روز مرا شب می کند

هر شب به یاد زلف او خوابم پریشان می شود

شبنم سپند آتش رخسار گل گردد زرشک

هرگه عرق بر چهرة شرم تو غلتان می شود

من مرد عشرت نیستم اما ز یمن عشق او

تا می رسد غم در دلم با عیش یکسان می شود

من از کجا و شیوة رسم تکلف از کجا

خورشیدم از کوچک دلی در ذره پنهان می شود

مرهم چه سودای همدمان فیاض را چون هر نفس

زخم دل از یاد لب لعلش نمکدان می شود