شمارهٔ ۴۲۷

چو بینم کبک یادم جلوة دلدار می آید

که هر گه در خرام آید بدین رفتار می آید

نگاهم جیب و دامن پر گل از رخسار او برگشت

به آیینی که پنداری کس از گلزار می آید

خیالت هر شب آید بر سر بالین و ننشیند

مگر شرمش ز پاس دیدة بیدار می آید

دلا زهر نگاه او غنیمت دان که این مرهم

برای زخم بندی ها ترا در کار می آید

دمی در سایة دیوار او فیاض عشرت کن

که روزی آفتابت بر سر دیوار می آید