شمارهٔ ۴۲۸
فیاض لاهیجیچنانم بزم عشرت بی لبش دلگیر می آید
که موج باده در چشمم دم شمشیر می آید
ندانم بر زبان حرف که دارد کلک تقریرم
ولی دانم که بوی خون ازین تقریر می آید
به جرم از طاعتم امیدواری بیشتر باشد
که از سعی آنچه ناید از تو ای تقصیر می آید
به این تلخی به امید تو عمر جاودان خواهم
که می گوید که هرگز عاشق از جان سیر می آید
زرنگ ناله آثار سرایت می توان دانست
تو زودآ ای نفس بر لب که قاصد دیر می آید
چه شد امروز اگر غیر از گریبان نیست در دستم
که فردا دست جیب آموز دامنگیر می آید
چو احوال دل دیوانه در تحریر می آرم
صریر خامه ام چون نالة زنجیر می آید
جوانی کرده ضایع کی به پیری می رسد جایی
که بی ایوار کمتر کاری از شبگیر می آید
به خون خوردن بدل شد میل شیر آن طفل را لیکن
هنوزش از لب خونخواره بوی شیر می آید
چنانم روز روشن بی رخ او دشمن جان شد
که می پندارم از روزن به چشمم تیر می آید
به فتراک نگاهش موج خون همنشینان بین
به مهمان رفته پنداری که از نخجیر می آید
توان با بی نیازی پوست از گردون بر آوردن
در آن بیشه که این آهوست کمتر شیر می آید