شمارهٔ ۴۴۹

لب گرم شکوه بود که گردید دیده تر

شد ناشنیده شکوة ما ناشنیده تر

گفتیم چشم او به فسون رام ما شود

این آهوی رمیده دگر شد رمیده تر

واماندگان ناله ز دنبال می رسند

ای آه گرم کرده عنان را کشیده تر

در تنگنای هستی خود ما خزیده ایم

گر ممکن است خواهم ازین هم خزیده تر

تا کی مکیدن جگر خویش بعد ازین

خواهم لب تو از جگر خود مکیده تر

پر شورش است عرصه همانا که بوده است

زین پیش بزم هستی ازین آرمیده تر

فیاض ضعف پیری و بار گران عشق

پشت خمیده پشت کمانی خمیده تر