شمارهٔ ۴۵۱

زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر

به الماس سرشکم سفته گردد دانة اخگر

عجب شادابی یی در کشتزار شعله می بینم

به اشک گرم من پرورده گویی دانة اخگر

به من در گرم خونی لاف مشرب کی تواند زد

که از مینای من پر می شود پیمانة اخگر

زبان ناله در کام دل از بیم تو می دزدم

مباد این شعله پا بیرون نهاد از خانة اخگر

حدیث دل چه پردازی به بزم ناکسان فیاض

به گوش خار و خس تا کی زنی افسانة اخگر