شمارهٔ ۴۶۵

بس که نالیدم نه قوت ماند در من نه نفس

مردم ای فریادرس آخر به فریادم برس

نارسا جان بر لبم از نارسایی های اوست

یک سر مژگان رساتر کن نگاه نیم رس

نه حریف رفتن و نه قابل برگشتنم

حیرت این راه بر من بسته راه پیش و پس

می رسانیدم به جایی خویش را هر نوع بود

گر به بال ناله ای بودی نفس را دست رس

نه معین گله بانم نه مهیای شکار

تا به کی هر سو دویدن چون سگ هرزه مرس

غیرت صیاد گو زین تنگ ترکن بند را

ورنه زور بال و پر خواهد شکستن این قفس

من درین مستی خدا داند چه آید بر سرم

محتسب گر بی خبر باشد خبر دارد عسس

همت ار یاری کند راه فنا پر دور نیست

می توان این راه را رفتن به پرواز نفس

پرورش تا کی دهم در سینه این تخم امل

تربیت تا کی کمنم بر چهره این رنگ هوس

می توانم کرد فریادی ولی از نارسی

شرمم از فریاد می آید هم از فریاد رس

عمرها شد بر سر کوی تو می نالم چنین

گر نمی گویی چرا یکدم بگو آخر که بس

می توانم گشت بر گرد سرش اما چه شد

هر نفس صد ره به گرد شهد می گردد مگس

نورسی ای طفل و باشد در مذاق عاشقان

جلوه های نو رسان چون میوه های پیش رس

من دمی فیاض صد ره گشتمی گرد رهی

اختیار کس اگر می بود اندر دست کس