شمارهٔ ۴۷۲

به گوش درد دلم گاه گاه می رسدش

پیام ناله و تقریر آه می رسدش

نکرده فرق ز می خون عاشقان طفلی است

فرشته گر ننویسد گناه می رسدش

ترانه ریزی لعلش به باده جا دارد

کنایه سنجی عارض به ماه می رسدش

هر آنکه درد دلی خواند از رسالة عشق

به هر چه حکم کند بی گواه می رسدش

تغافلی که به فیاض می کند نگهش

به سوی ما نکند گر نگاه می رسدش