شمارهٔ ۴۸۰

قدر سنبل بشکند چون واکند گیسوی خویش

نرخ جان بندد چو آرایش نماید موی خویش

سر به گردون از چه رو ساید ز خوبی آفتاب

گرنه در آیینة روی تو بیند روی خویش

موج عنبر از سر نسرین و سنبل می گذشت

شب که نکهت بر چمن می بیخت از گیسوی خویش

داشت در بیهوشی عشقش سرم را در کنار

برندارم سر از آن از سجدة زانوی خویش

در محبت یک سر مو عجز و صد عالم هنر

کوهکن شد رنجه از سرپنجة بازوی خویش

در حریم نکهتت کی باد هم ره می برد

غنچه سان در شیشه می داری گلاب بوی خویش

همنشین چون تویی فیاض کی خواهد شدن

من که در مجلس به تنگم دایم از پهلوی خویش