شمارهٔ ۴۸۵

به این شوخی که دارد پی بهار جلوه رنگینش

متانت کو که بی تابانه گردد گرد تمکینش

به داغ بیکسی هرگز نمی سوزد کسی را دل

به بیماری که یاد دوست باشد شمع بالینش

به جرم لاغری فتراکش از من سر نمی پیچد

هنوز از مشت خونی می توانم کرد رنگینش

چه دارد مهربانی ها بجز نامهربانی ها

دعاگوی ویم آخر که می ترسم زنفرینش

چه شوخی های فهم است اینکه چون بر وی غزل خوانم

به مدح گوشة ابرو کند نشنیده تحسینش

چه پروای شکار چون منی آن چین ابرو را

پری در دام دارد موج های زلف پرچینش

چه می خواهد ز جان من سر زلف سمن سایش

چه می گوید به خون من کف دست نگارینش

غبارم در کمین اضطرابی خفته می خواهم

که شوخی ها کند تکلیف دولتخانة زینش

رهی را بنده شد فیاض از بس فیض خدمت ها

در اندک مدتی گردید خدمتگار دیرینش