شمارهٔ ۴۹۶
فیاض لاهیجیآب گردید استخوان در عشق جانانم چو شمع
بس که می سوزد در آتش رشتة جانم چو شمع
چون چنار از خو برآرم آتش و سوزم تمام
آتش از کس عاریت کردن نمی دانم چو شمع
در من از اعجاز عشقت جمع شد شادی و غم
در لباس گریه عمری شد که خندانم چو شمع
بس که گرم گریه گشتم در شب هجران تو
در گرفت از اشک من هر تار مژگانم چو شمع
مرد جمعیت نیم فیاض تا کی روزگار
بهر آسایش کند هر دم پریشانم چو شمع