شمارهٔ ۵۱۴

صیت حسنم که به آفاق به جنگ آمده ام

پی تسخیر دو عالم ز فرنگ آمده ام

چهرة حسن غیورم که ز سرحد غرور

تا به اقلیم حیا رنگ برنگ آمده ام

خرمن خندة گل می دهم امشب بر باد

غنچة شوخم و از شرم به تنگ آمده ام

ملک تسلیم شدن گوشة امنی دارد

به امیدیست که در کام نهنگ آمده ام

نخل گمنامیم آخر ثمر شهرت داد

رفته بودم پی نام و همه ننگ آمده ام

مژده ای دوست که دیگر نتوان بست مرا

شیشة نازکم و سخت به سنگ آمده ام

با تو گفتم سپر عجز به سرکش فیاض

تیغ افکنده ام و با تو به جنگ آمده ام