شمارهٔ ۵۵۲

چسان گرم سخن با آن بت شیرین دهن گردم

سخن بیگانه است آنجا اگر خود من سخن گردم

کجا با یک زبان شرح غم او می توان گفتن

مگر از هر سر مو چون زبان گرم سخن گردم

قدم ننهاده ام از خود برون در دشت پیمایی

درین گردش گهی غربت شوم گاهی وطن گردم

وطن گردم چو خود را یک نفس بی خویشتن بینم

شوم غربت هماندم گر دمی با خویشتن گردم

همه اویم چو با خود نیستم زان در خیال او

اگر خارم سمن باشم اگر گلخن چمن گردم

چنین کز وصف رویش از زبانم نور می بارد

عجب نبود که در هر بزم شمع انجمن گردم

چو می پرسد ز من حرفی زبان گرد سخن گردد

چو می گوید به من حرفی به گرد آن دهن گردم

گهی مستور و گه مستم گهی دیوانه گه عاقل

ندانم تا چه فن خواهی از آنرو فن به فن گردم

صراط المستقیم عشق را چون بر یقین باشم

چرا در کوچه های عقل و وهم و شک و ظن گردم

چو آن لعل لب و آن در دندان در خیال آرم

ز عکس هر دو با هم هم بدخشان هم عدن گردم

کنم چون یاد چشمان ز شوخی های خود مستش

برای جلوة آن آهوان دشت ختن گردم

برین می داردم یکرنگی آن شوخ هر جایی

که هم می خانه هم می هم بت و هم برهمن گردم

نمی دانم که در راهش منم سرگشته تر یا او

همین دانم که عمری شد که گردد چرخ و من گردم

کسی قدرم به غیر از دیدة یعقوب نشناسد

اگر یک عمر در کنعان چو بوی پیرهن گردم

اگر از حضرت فیضم رسد فیاض امدادی

عیار هر هنر باشم بهار هر چمن گردم