شمارهٔ ۵۶۳

خوش آن که دست به دست سبوی می باشم

چو دیده باز کنم رو به روی می باشم

چرا خورم غم روزی چو می توانم کرد

که زنده تا به قیامت به بوی می باشم

ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست

زبان حال که در گفتگوی می باشم

ضرر نیست مکیدن لب پیالة می

همین بس است که در آرزوی می باشم

ز نام می چو توان نشیه یافتن فیاض

چه لازم است که در جستجوی می باشم