شمارهٔ ۶۰۴
فیاض لاهیجیراه بیرون شد درین دشت الم گم کرده ایم
آهوییم و پیش این صیاد رم گم کرده ایم
غیرتش نگذاشت کآییم از در هستی درون
خویشتن را در بیابان عدم گم کرده ایم
بعد وصل کعبه دوری باب مشتاقان نبود
بسته ایم احرام و خود را در حرم گم کرده ایم
موسی وقتیم و افتاده ز چشم کوه طور
عیسی عهدیم و نقد فیض دم گم کرده ایم
زادة دردیم اسباب طرب از ما مجوی
وجه شادی در ره تحصیل غم گم کرده ایم
آشیان بر بوتة خاری نهادیم و خوشیم
ما که پرواز گلستان ارم گم کرده ایم
پادشاهانیم و گردون پای تخت ما ولی
بی مبالاتی نگر طبل و علم گم کرده ایم
خدمت بتخانه گر کردیم عیب ما مکن
ما کلید کعبه در بیت الصنم گم کرده ایم
در ره دل عقل و هوش اول قدم در باختیم
بهر یک آیینه چندن جام جم گم کرده ایم
راه اگر پیدا شود معلوم خواهد شد که ما
اندرین وادی رهی در هر قدم گم کرده ایم
ره بسی گم شد درین وادی ز ما فیاض لیک
راه نزدیکی چنین هموار کم گم کرده ایم