شمارهٔ ۶۰۷

ما فیض کعبه از در میخانه برده ایم

سر خط مشرب از خط پیمانه برده ایم

تا یک بکام سوختنی شد نصیب ما

بس شمع ها به تربت پروانه برده ایم

فیض اثر ز بوم و بر بخت ما مجوی

ما آبروی نالة مستانه برده ایم

ما و دل از متاع غم جانفزای دوست

هر یک نصیب خویش جداگانه برده ایم

ای سیل برنگرد که از انتظار تو

شد عمرها که رخت به ویرانه برده ایم

با ما به جز صفای دو عالم نمانده است

از دل غبار محرم و بیگانه برده ایم

فیاض اگر خراب شود آسمان چه باک

ما هر چه بردنی است ازین خانه برده ایم

از بزم یار تا ز ادب پا کشیده ایم

خون خورده ایم اگر لب ساغر مکیده ایم

چون شیشه راز دل به کسی سر نکرده ایم

خون خورده ایم چون خم و دم در کشیده ایم

چاک کفن گواه که ما هم به عمر خویش

پیراهنی به کام دل خود دریده ایم

در راه عشق پای تو سنگ ره تو بس

ما پا شکسته ایم و به منزل رسیده ایم

ره از در طلب قدمی تا به مطلب است

ما خود به هرزه راه درازی بریده ایم

معشوق را به دیدة عاشق توان شناخت

ما را مساز تیره که ما نور دیده ایم

فیاض لب به خواهش ما تر مکن که ما

خونابه ایم و از دل حسرت چکیده ایم