شمارهٔ ۶۴۳
فیاض لاهیجیبرافکن پرده و از عکس آن رونوبهارم کن
درآ در جلوه و از داغ حسرت لاله زارم کن
شرم چون کشتة ناز تو بهر خونبهای من
زمین جلوه گاه خویش را وقف مزارم کن
ز لطف آشکارت قدر من پوشیده می ماند
به پنهانی بیا در پیش مردم آشکارم کن
مرا تا از نظر انداختی با خاک یکسانم
بیا بر رغم گردون یک کف خاک اعتبارم کن
قرار صبر با خود داده ام اما پشیمانم
بگو فیاض ازو حرفی و دیگر بیقرارم کن