شمارهٔ ۶۶۲

اثر ندیده دل از حرف مهربانی تو

چو شمع تا به کی این گرمی زبانی تو

کسی چه گونه کند ضبط خود که دل ها را

به آشکار برد غمزة نهانی تو

تو گرم عذر ستم گشتی و مرا به لب

شکایت آب شد از شرم همزبانی تو

هنوز طفلی و دانشوران عالم را

زبان نکته فرو بست نکته دانی تو

به خط سبز نظر راندی آن قدر فیاض

که گشت بر همه روشن سواد خوانی تو