شمارهٔ ۵۱ - تجدید مطلع
فیاض لاهیجیز ناتوانی از خویش می روم چو نسیم
ز ضعف چون نفس غنچه می شوم تسلیم
نفس نفس نفس خسته می رود از خویش
اگر درآرد دوشی به زیر بار شمیم
نشاط عید فنا آن چنان عروج گرفت
که زد کلاه نمد پشت پای بردیهیم
سر فتادگی ماست اینکه می بینی
که سر به زانوی او خواب کرده عرش عظیم
رسید کار به جایی فروتنی ها را
که دست و پا نزند بسملم ز تیغ غنیم
دوا چه سود دلم را که درد بی لطفست
ز دشمنان چه توقع که دوست نیست رحیم
نکرد خنده به رویم به جز شکستن رنگ
نبست رشتة جانم به جز گسستن بیم
درین محیط فنا و درین مهب عنا
به بیقراری موجم به اضطراب نسیم
به هیچ چیز تسلی نمی توانم شد
مگر به صحبت جانبخش صدر هفت اقلیم
خدایگان جهان صدر خطة ایمان
سپهر امن و امان آفتاب شرع قویم
رواج ملت و دین میرزا حبیب الله
که هست خاک درش کحل دیدة تعظیم
به دست بحر نوال و به دل جهان کمال
به شان سپهر بلند و به رتبه عرش عظیم
کسی که راه بیابد به آستانة او
دلش نیاید زانجا شدن به باغ نعیم
پناه دادة اوبم نمی خورد ز فلک
امید دیدة او رم نمی کند از بیم
به دوستان وی او را چه کار گوییدش
که پا دراز کند آسمان به قدر گلیم
به دور سفرة رو گرمی مروت اوست
هزار دست و زبان سوخته به سان کلیم
عزیز مصر ولای تو از فواضل جود
هزار یوسف کنعان دل خریده به سیم
عموم از تو به نوعی گرفت جنس کمال
که بیش ازین نبود جنس قابل تعمیم
به پیش رای منیرت چو مرتفع گردد
تنزل ار نکند آفتاب دارد بیم
به زلف شاهد خلق تو گر وزد شاید
که عطر گل نکند تر دگر دماغ نسیم
درست گردد رنگ شکستة خورشید
تو مومیایی اگر بخشیش ز لطف عمیم
صراط شرع تو از بس که مستقیم بود
کسی که منحرف از وی شود فتد به جحیم
نشد میان تو و فضل جعل متخلل
که بود لازم ذات تو این صفت زقدیم
اگر نه علت معلولیت بدی دادی
خرد به گوهر فعالت از شرف تقدیم
چو قسم هر که برد حصه از تو چون مقسم
تواند از مددت شد به آفتاب قسیم
هیولی ست که رنگی ندارد از صورت
به پیش جوهر ذات تو ذات خصم لییم
هنوز نسبت دوریست آنکه سنجیدم
میان خصم تو و او تفاوتی است عظیم
که هست قابل هر صورت او زاستعداد
به ضد جمله صور ذات خصم را تقویم
به فردوهمی خصم تو مکتفی ست که نیست
وجود مطلق ازین بیش قابل تعمیم
از آن تصور کنه نظیر تست محال
که ذاتیش عدم مطلق است و ذات عدیم
چو در سراسر میدان جوهر مفرد
سمند جلوه گری تاخت شان خصم لییم
به هر دو گام درین تنگنای بیقدری
گرفته عرصة میدان جزو صد تقسیم
حکیم را رسد امروز نفی جوهر فرد
که دل زدقت طبع تو جزو راست دو نیم
ز خود روی به ره فکر هیچ حاجت نیست
سمند فکر ترا تازیانة تفهیم
بهار گلشن علمت به غایتی خودروست
که بر گلش ننشسته ست شبنم تعلیم
به جلوه گاه مطالب بسا که تافته ای
به قوت نظری دست جرأت توهیم
به پایمردی طبع تو می کند احساس
نتیجه در رحم خویشتن قیاس عقیم
به دشت شبهه اگر صد هزار ره تازی
نیایدت سر خاری به پای طبع سلیم
خدایگانا دور از درت چنان خجلم
که سر ز زیر به بالا نمی کنم چون جیم
جهان به حوصله ام تنگ شد چنانکه برش
به وسع منطقة اعظم است حلقة میم
به هیچ رام نگردد به هیچ رم نکند
ز گلستان به غریبی فتاده است نسیم
بدون اذن اگر رفتم از درت نه عجب
به اختیار نگردد جدا ز نافه شمیم
به اختیار هم از جرم کرده ام بپذیر
که تکیه داشت امیدم به دوش لطف عمیم
همان ز خلق خود این انتقام کش که ترا
گناه جمله به گردن گرفته خلق عظیم
مرا دعای تو از عذر جرم فرض تر است
کسی ز خویش نگوید به بارگاه کریم
همیشه تا به امیدست باز چشم نیاز
همیشه تا دهن حرص میخ دوز از بیم
امید دوست به لطف تو چشم روشن باد
چنانکه تیره دل از بیم تست خصم لییم
