شمارهٔ ۵ - ترکیببند در عشق عرفانی
فیاض لاهیجیای دل بیا که دست ردی بر جهان زنیم
سنگ از زمین کنیم و به فرق زمان زنیم
روشن نگشت از ورق خور سواد کس
این لوح ساده را به سر آسمان زنیم
از چشم مست ساقی جامی طلب کنیم
چون شیشه خنده بر می چون ارغوان زنیم
زین بار هستیی که گرانی کند به ما
خود را سبک کنیم و به رطل گران زنیم
آخر ز دور گردون چون پیر می شویم
حیف است پشت پای به بخت جوان زنیم
یک سر سری به بحر تفکر فرو بریم
و آنگه زنخ به مایة دریا و کان زنیم
آریم تازه تازه برون گوهر سخن
هر چند بی بهاست در رایگان زنیم
اول به عشوه از دو جهان دلبری کنیم
وآنگه چو چشم یار به صف های جان زنیم
از یمن ضرب ناخن تأثیر فکرها
بس سکة خراش به نقد روان زنیم
با بخت بد ستیزه اگر رو دهد دلیر
خود را به قلب لشکر هندوستان زنیم
از آستین همت گردون نورد خویش
دستی برون کنیم و بجوییم مرد خویش
جانم ز غصه های جهان دردپرورست
دل از غبار کینة دوران مکدرست
کو روی تازه ای که برآید به کام دل
کاین آفتاب هرزه در ابر مکررست
شاید گر التفات کند لطف دلبری
کش آفتاب عاشق از ذره کمترست
شوخی که ظاهرست ز لعلش معاینه
کان نمک که تعبیه در تنگ شکرست
مستی که در ستیزه گه ترک غمزه اش
صد فتنه در شکنجة زلف معنبرست
چون تیغ ناز برکشدش غمزه از نیام
بر هر طرف نگاه کنی جلوة سرست
در قتل عاشقانش کجا فکر خونبهاست
خاک درش به خون شهیدان برابرست
در جلوه گاه غمزة او از خدنگ ناز
هر آرزو که می طلبد دل میسرست
با یاد زمزم لب حسرت فزای تو
تا حشر آب در دهن حوض کوثرست
در عرض گاه جلوة حسن آفتاب را
بر رخ خراش ناخن او سکة زرست
طفل است و خاطری نتواند نگاه داشت
دل می برد ولیک نداند نگاه داشت
ماهی که آفتاب ندیدست روی او
چون غنچه باد هم نشنیدست بوی او
از مثل او سخن مکن ای دل که این سخن
آیینه هم نیارد گفتن به روی او
رویی چنانکه گویی مشاطه می کند
هر صبحدم به چشمه خور شستشوی او
خورشید را به او نرسد لاف همسری
کاین شیشه ایست پر شده هم از سبوی او
گل پاره پاره شد ز غم رشگ تازه باز
از بلبلان شنیده مگر گفت وگوی او
گر در جهان به هم نرسد مثل او دگر
این آفتاب هرزه کند جستجوی او
وصلش به آروز به کسی کی رسد که هست
صد خون دل به گردن هر آرزوی او
ای برهمن به کیش بت خود چنان مناز
زنار بسته است مگر پیش موی او
مرغ فگار زحمت بال و پرت مده
بر گرد او نمی رسی از بیم خوی او
از نشیه دم زند چو لب او شراب چیست
وز رخ چو پرده برفکند آفتاب چیست
ای ملک دل مسخر روی چو ماه تو
خورشید سایه پرور زلف سیاه تو
صف های دل شکستی و این طرفه تر که هست
حسن ترا ظفر ز شکست کلاه تو
خورشید عاشقی کندش تا به روز حشر
هر ذره کو بلند شد از جلوه گاه تو
هر گه به عزم جلوه برون تازی آفتاب
خود را ضعیف سازد کافتد به راه تو
دست از ستم مدار که فردا به روز حشر
در گردن شهید تو باشد گناه تو
طفلی و صرفه ای نبرد از تو آفتاب
چون چارده شوی که برآید به ماه تو
دامن نگیردت به جزا خون هیچ کس
گر این نگاه گرم بود عذرخواه تو
خورشید تیغ بسته ز یک گوشه سر زند
حسن تو چون دهد به تو عرض سپاه تو
همتای تو به عالم بالا و پست نیست
مثل تو در بهشت ندانم که هست نیست
خورشید اگر بود رخ بی شرم بی صفاست
شبنم گل عذار بتان را خوی حیاست
ای غنچه آبروی حیا را مده به باد
رنگ گل نکویی از آب رخ حیاست
در گلستان روی تو ای نوبهار حسن
چیزی که آب و رنگ ندارد گل وفاست
ما را نه دل به جا و نه دین از تو و همان
نازت به جا کرشمه به جا سرکشی به جاست
من می کشم جفای تو تا زنده ام ولیک
در مردنم خلاصی ازین درد و غم کجاست
تو شیرخواره بودی و من بودم آشنات
خونخواره چون شدی همه بیگانگی چراست
خون می خورم زدست تو ای طفل شیرخوار
شیرت به خون بدل چو شود قسمتم چهاست
تیری است از تو دربن هر موی و شکوه نیست
خود گو که تاب جور تو زین بیشتر کراست
هر روز از تو آب رخی می رود به باد
اینها سزای آن که به شبها غم تو خواست
پا از طلب نمی کشم اما نمی شود
کار دل شکسته ز زلف کج تو راست
این زخم خون چکان که دلم تازه خورده است
چون آب روشن است که تیغ تو کرده است
هر شامگه که جلوه نماید جمال تو
خور در زمین فرو رود از انفعال تو
چشم از تو برنداشته ام در تمام عمر
یا خود تو بوده ای به نظر یا خیال تو
در حشر سرخ رویی اهل گنه ازوست
هر خون عاشقی که شود پایمال تو
با غیر باده می خوری ای مه چه می کنی
خونی که خورده ای نکنم گر حلال تو
طفلی هنوز صرفة نازی نگاه دار
بگذار تا که بدر برآید هلال تو
دیروز ماه بودی و امروز آفتاب
بهتر ز یکدگر گذرد ماه و سال تو
بارش گل تجلی و بر آتش کلیم
نسبت به نخل طور رساند نهال تو
حسن از تو دست باز ندارد که دیده است
فال سعادت از رخ فرخنده فال تو
در عهد خوبرویی تو آفتاب و ماه
سوگند می خورند به جاه و جلال تو
جانا ستیزة تو ندارد نهایتی
جور و جفا خوش است ولی تا به غایتی
روز سیاه بنگر و شب های تار من
اینست بی تو روز من و روزگار من
از سینه ام چو شعلة فانوس روشن است
سوز نهان من ز دل بی قرار من
چون آستان فتادة این درگهم که هست
خاک در تو آب رخ اعتبار من
یک دم نشین به ناز به پیشم که تا نهد
دوران جزای صبر مرا در کنار من
بگشا به خنده آن لب شیرین چه می شود
گر غنچه ای شکفته شود از بهار من
ای خوبتر ز پار تو امسال از چه روست
امسال من ز عشق تو بدتر ز پار من
از خاک درگه تو چو دورم کند به زور
بخت زبون و طالع ناسازگار من
شادم ازین که بر در و دیوار کوی تو
ماند ز خون دیدة من یادگار من
سیر از جفا نشد نگه عشوه ساز تو
از جوی زخم آب خورد تیغ ناز تو
کی یوسف این طراوت و روی چو ماه داشت
این شیوة تبسم و طرز نگاه داشت
این ناز و این کرشمه و این چشم و این نگاه
در عهد تو چه گونه توان دل نگاه داشت
من کوه کندم از مژه در عاشقی و تو
لیکن کجا به پیش تو مقدار کاه داشت
شد کور دیده بی تو مرا یاد آن به خیر
کاین چشم توتیایی از آن خاک راه داشت
عشاق بوده اند ولی کس چو من کجا
این روزگار تیره و بخت سیاه داشت
صد بار سوختی و تسلی نمی شوی
مسکین دلم به کیش تو چندین گناه داشت
هرگز کسی ندیده رخت بی نقاب زلف
خورشید من همیشه به سایه پناه داشت
چشمت به غمزه ریخت اگر خون عاشقان
از هر نگاه گرم تو صد عذرخواه داشت
ناید به هم ز ذوق لب خون چکان زخم
تا خنجر تو کرد زبان در دهان زخم
ای آفتاب را ز درت چشم توتیا
در کوچة تو سرمه فروشی کند صبا
هر ذره آفتاب دگر زآستان تو
صد آفتاب بر سر کوی تو خاک پا
کفر از شکست زلف تو اسلام را شکست
نوعی که سبحه از غم زنار شد دوتا
ز آشوب جادوی سر زلف ترا بود
صد فتنه دست بسته به هر حلقه مبتلا
از آرزوی دیدن روی تو آسمان
هر صبح آورد زر خورشید رونما
دل را به بند خانة تاریک زلف تو
هر حلقه ای ازوست یک روزن بلا
دور و درازی ره زلف توام گداخت
صد عمر طی شد و نپذیرفت انتها
گرمی مکن به خار و خس شعله بیش ازین
ترسم که چون سپند جهانی ز خود مرا
دستم به دامنت نرسد لیک خون من
در حشر هم عجب که کند دامنت رها
چشم تو از نگه چو مرا منفعل کند
خون مرا چو آب به تیغت بحل کند
پنهان چه سان کنم که دلم مهربان تست
این پیچشم تمام ز موی میان تست
یک دل به سینه دارم و چندین هزار کام
این ها همه به عهدة لطف نهان تست
کس ناز را به خوبی آن ابروان نکرد
تیری است این که در خور زور کمان تست
من تشنه لب چه گونه نمیرم که لعل ناب
سیراب حسرت لب گوهرفشان تست
تیر قضا که بر سر کس بی گمان رسد
تفسیر ناوک نگه ناگهان تست
از صد یکی به جای نیاری یقین ماست
آن وعده ای که با دل ما در گمان تست
یک بلبلی به باغ تو نگذارد از ستم
این ناز تندخوی تو گر باغبان تست
در بند یک گشادگی ابروان تست
از شکوه بس کنم که دل یار نازکست
خوی کرشمه نازک و بسیار نازکست
