غزل شمارهٔ ۳۰

در قمار عشق آخر باختم دل و دین را

وازدم در این بازی عقل مصلحت بین را

فصل نوبهار آمد جام جم چه می جویی

از می کهن پرکن کاسه سفالین را

آن که در نظر بازی عیب کوه کن کردی

کاش یک نظر دیدی عشوه های شیرین را

باد غیرت آتش زد در سرای عطاران

تا به چهره افشاندی چین زلف مشکین را

گر ز قد رخسارت مژده ای به باغ آرند

باغبان بسوزاند شاخ سرو و نسرین را

چون ز تاب می رویت از عرق بیالاید

آسمان بپوشاند روی ماه و پروین را

در کمال خرسندی نیش غم توان خوردن

گر به خنده بگشایی آن دو لعل نوشین را

گر تو پرده از صورت برکنار بگذاری

از میانه برچینی نقش چین و ماچین را

دفتر فروغی شد پر ز عنبر سارا

تا به رخ رقم کردی خط عنبرآگین را