غزل شمارهٔ ۷۲

ترک چشمش که مست و مخمور است

خون ما گر بریخت معذور است

کوی معشوق عرصه محشر

بانگ عشاق نغمه صور است

خسرو عشق چون به قهر آید

صبر مغلوب و عقل مقهور است

همه از زورمند در حذرند

من ز سرپنجه ای که بی زور است

با وجود بلای عشق خوشم

که ز بالای او بلا دور است

برنیاید به صد هزاران جان

از دهان تو آن چه منظور است

گر به شیرین لب تو جان ندهم

چه کنم با سری که پر شور است

من و بختی که مایه ظلمت

تو و رویی که چشمه نور است

می فروش از لب تو وام گرفت

نشیه ای کان در آب انگور است

داستان فروغی و رخ دوست

نقل موسی و آتش طور است