غزل شمارهٔ ۱۰۰
فروغی بسطامیترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست
تیری که بر نشانه نشیند نگاه تست
امروز هر تنی که به شمشیر کشته ای
فردای رستخیز به جان عذر خواه تست
بر دیده اش فرشته کشد از پی شرف
خون کسی که ریخته بر خاک راه تست
پای غرور بر سر صید حرم نهد
هر آهویی که قابل نخجیر گاه تست
بس دل اسیر زلف و زنخدان نموده ای
بس یوسف عزیز که در بند چاه تست
شاهان به هیچ حیله مسخر نکرده اند
ملکی که در تصرف خیل و سپاه تست
روزی که صف کشند خلایق پی حساب
جرمی که در حساب نیاید گناه تست
مستان ز باده های دمادم ندیده اند
کیفیتی که در نگه گاه گاه تست
رخشنده آفتاب فروغی فرو رود
هر جا که جلوه رخ تابنده ماه تست