غزل شمارهٔ ۱۷۲

چراغی کاین همه پروانه دارد

یقین کز سوز ما پروا نه دارد

نه چشمش مردمان را سرخوشی هاست

خوشا دوری که این پیمانه دارد

ز زنجیر سر زلفش توان یافت

که کاری با دل دیوانه دارد

دل خلقی به خاک او گرفتار

چه خرمن ها کز این یک دانه دارد

هر آن دل کآشنای کوی او گشت

چه باک از شنعت بیگانه دارد

جهانی سرخوش از افسانه اوست

چه افسونی در این افسانه دارد

غمش هر لحظه می کاود دلم را

مگر گنجی در این ویرانه دارد

ز اعجاز دم عیسی عیان است

که این فیض از لب جانانه دارد

فروغی فارغ است از ماه گردون

که ماهی امشب اندر خانه دارد