غزل شمارهٔ ۱۸۰

دوش زلف سیهت بنده نوازی ها کرد

دل دیوانه به زنجیر تو بازی ها کرد

آتش چهره تو مجمره سوزی ها داشت

عنبرین طره تو غالیه سازی ها کرد

لب پر شکر تو شهدفشانی ها داشت

چشم افسونگر تو سحر طرازی ها کرد

تا نسیم سحر از جعد بلندت دم زد

عمر کوتاهم از این قصه درازی ها کرد

تا فروغی دلش از شوق فروزان گردد

چین کاکل به سرت چتر فرازی ها کرد