غزل شمارهٔ ۳۹۶

گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقان

کشتی و زنده ساختی ای تو خدای عاشقان

برده ای از تبسمی نقد بقای اهل دل

کرده ای از تغافلی قصد فنای عاشقان

تا لب خود گشوده ای مستی ما فزوده ای

ای لب باده نوش تو نشاه فزای عاشقان

با همه لاف زیرکی بی خبرم ز خویشتن

تا شده چشم مست تو هوش ربای عاشقان

کارم اگر گره خورد غم نخورم چرا که شد

زلف گره گشای تو کارگشای عاشقان

دل ز بلای عاشقی یافت ره نجات را

ای تو نجات اهل دل وی تو بلای عاشقان

وقت نماز چون رود روی تو در حضور دل

کز خم ابروان شدی قبله نمای عاشقان

ز ابروی چون کمان تو خون دلی روان نشد

تا نرسیده بر نشان تیر دعای عاشقان

هر نفس از جدایی ات می رسدم عقوبتی

ای شب انتظار تو روز جزای عاشقان

سینه شرحه شرحه ام شرح دهد فروغیا

جور و جفای مهوشان مهر و وفای عاشقان