غزل شمارهٔ ۴۱۳

با رقیب آمدی به محفل من

برق غیرت زدی به حاصل من

جان به آسانی از غمت دادم

وز تو آسان نگشت مشکل من

جانم از تن سفر نمی کردی

گر نمی رفتی از مقابل من

کینم انداختند در دل تو

مهرت آمیخت در دل من

تشنه آب زندگی بودم

خاک می خانه گشت منزل من

شوق زخم دگر به جان دارد

دل مجروح نیم بسمل من

خنجری زد به سینه ام قاتل

که فزون ساخت حسرت دل من

قابل تیغ او شدم آخر

کار خود کرد بخت مقبل من

می دهد جان فروغی از سر شوق

هر که بیند جمال قاتل من