شمارهٔ ۵۱ - به دوستی میرزا اسمعیل نام نوشته است

برادر مهربان من

این پرده بگوی تا بیک بار

زحمت ببرد ز پیش مستان

این زن ظالم مگر پرده ظلام است که با شفق میآید و با فلق نمیرود مهمان ها را تمام جواب گفتم و خلق روی زمین همه در خواب برفتند و شب از نیمه گذشت و این نوکرک قرمساق خودم مثل علم یزید برپا ایستاده گویی ابریست که از پیش قمر مینرود نه پایش خسته میشود و نه زبانش بسته قرمساق سلسل القول دارد کاش سلسل البول میداشت

در قوة لافظه و قدرت حافظه بی مثل و مانند است فضل الله فاه قرب و کثر غمه و عناه

میرزا اسمعیل جان من جای شما نه چندان در پیش ما خالی است که بوصف آید و بشرح گنجد

هر شب و روزیکه بی تو میرود از عمر

هر نفسی میرود هزار ندامت

صبح شد و این ظالم کافر خسته نشد چرا پیش زن لوندش نمیخوابد و پیش من دردمند میایستد من از حضورش حالت احتضار دارم و آن قحبه با حسرت و انتظار بده انگشت همی خارد

والسلام