شمارهٔ ۸۲ - به یکی از منسوبان خود به فراهان نوشته

ای فراق تو یار دیرینه کاغذت رسید ز خواندنش دل من یافت لذتی که فلک نغوذ بالله اگر فکر انتقام کند لفظ چلی را دیدم که بتشدید تمام نوشته بودی بر فوت عهد شباب تأسف خوردم و گفتم سبحان الله

گفتیم که ما و او بهم پیر شویم

ما پیر شدیم و او جوان است هنوز

ولی الشباب و عبشنااللذید الذی

کنابه زمنا نشر و نجدل

ولت بشاشته و اصبح ذکره

شجنا یعل بالفواد و ینهل

دور جوانی گذشت نوبت پیری رسید

برق یمانی بجست گرد نماند از سوار

قالب های قبا و تشخص های یابو لکاته و یخدان کلاته را نوشته بودی تصدیقت کردم راست میگویی روزگار جامه نگرست نه مرد شناس و حال آنکه

مردی که هیچ جامه ندارد باتفاق

بهر ز جامه که در او هیچ مرد نیست