شمارهٔ ۴۴

ز من گرت نبود باور انتظار بیا

بهانه جوی مباش و ستیزه کار بیا

به یک دو شیوه ستم دل نمی شود خرسند

به مرگ من که به سامان روزگار بیا

بهانه جوست در الزام مدعی شوقت

یکی به رغم دل ناامیدوار بیا

هلاک شیوه ی تمکین مخواه مستان را

عنان گسسته تر از باد نوبهار بیا

ز ما گسستی و با دیگران گرو بستی

بیا که عهد وفا نیست استوار بیا

وداع و وصل جداگانه لذتی دارد

هزار بار برو صدهزار بار بیا

تو طفل ساده دل و هم نشین بدآموزست

جنازه گر نتوان دید بر مزار بیا

فریب خورده ی نازم چه ها نمی خواهم

یکی به پرسش جان امیدوار بیا

ز خوی توست نهاد شکیب نازک تر

بیا که دست و دلم می رود ز کار بیا

رواج صومعه هستی ست زینهار مرو

متاع می کده مستی ست هوشیار بیا

حصار عافیتی گر هوس کنی غالب

چو ما به حلقه ی رندان خاکسار بیا