شمارهٔ ۷۰

سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

بعد از این گویند آتش را که گویا آتش است

انتظار جوله ساقی کبابم می کند

می به ساغر آب حیوان و به مینا آتش است

گریه ات در عشق از تأثیر دود آه ماست

اشک در چشم تو آب و در دل ما آتش است

ای که می گویی تجلی گاه نازش دور نیست

صبر مشتی از خس و ذوق تماشا آتش است

بی تکلف در بلا بودن به از بیم بلاست

قعر دریا سلسبیل و روی دریا آتش است

پرده از رخ برگرفت و بی محابا سوختیم

باده با دست آتش او را و ما را آتش است

هم بدین نسبت ز شوخی در دلت جا کرده ایم

فاش گوییم از تو سنگ است آنچه از ما آتش است

گریه ای دارم که تا تحت الثری آب است و بس

ناله ای دارم که تا اوج ثریا آتش است

پاک خور امروز و زنهار از پی فردا منه

در شریعت باده امروز آب و فردا آتش است

راز بدخویان نهفتن برنتابد بیش از این

پرده دار سوز و ساز ماست هرجا آتش است

گشته ام غالب طرف با مشرب عرفی که گفت

روی دریا سلسبیل و قعر دریا آتش است