شمارهٔ ۱۸۷

نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی آید

نگاهش با درازی های مژگان برنمی آید

ازین شرمندگی کز بند سامان برنمی آید

سر شوریده ما از گریبان برنمی آید

گر از سروایی ناز تو پروا نیست عاشق را

چرا دل خون نمی گردد چرا جان برنمی آید

به بزم سوختن دود از چراغان برنمی خیزد

به باغ خون شدن بو از گلستان برنمی آید

سرت گردم بزن تیغ و دری بر روی دل بگشا

دلم تنگست کار از زخم پیکان برنمی آید

شکفتن عرض بی تابی ست هان ای غنچه می دانم

دلت با ناله مرغ سحرخوان برنمی آید

همان خون کردن و از دیده بیرون ریختن دارد

دلی کز عهده غم های پنهان برنمی آید

مگر آتش نفس دیوانه ای مرد از اسیرانت

که دود از روزن دیوار زندان برنمی آید

چه گیرایی ست کاین تار ز مو باریک تر دارد

کسی از دام این نازک میانان برنمی آید

مجو آسودگی گر مرد راهی کاندرین وادی

چو خار از پا برآمد پا ز دامان برنمی آید

برم پیش که یارب شکوه اندوه دلتنگی

نفس چندان که می نالم پریشان برنمی آید

به دوش خلق نعشم عبرت صاحبدلان باشد

به پای خود کسی از کوی جانان برنمی آید

برآر از بزم بحث ای جذبه توحید غالب را

که ترک ساده ما با فقیهان برنمی آید