شمارهٔ ۲۹۷
غالب دهلویگستاخ گشته ایم غرور جمال کو
پیچیده ایم سر ز وفا گوشمال کو
تا کی فریب حلم خدا را خدا نه ای
آن خوی خشمگین و ادای ملال کو
برگشته ام ز مهر و نمی گیریم به قهر
دارم دو صد جواب ولی یک سؤال کو
یا می گسست صحبت و یا می فزود ربط
لیکن مرا ملال و ترا انفعال کو
خواهی که برفروزی و سوزی درنگ چیست
خواهم که تیز سوی تو بینم مجال کو
گر گفته ایم کشتن و بستن به ما مخند
ما را تدارکی به سزا در خیال کو
داغم ز رشک شوکت صنعان ولی چه سود
آن دستگاه طاعت هفتاد سال کو
من بوسه جوی و تو به سخن داریم نگاه
لب تشنه با گهر چه شکیبد زلال کو
دل فتنه جوی و فرصت تکمیل عشق نیست
هنگامه سازی هوس زود بال کو
لب تا جگر ز تشنگیم سوخت در تموز
صاف شراب غوره و جام سفال کو
در باده طهور غم محتسب کجا
در عیش خلد آفت بیم زوال کو
غالب به شعر کم ز ظهوری نیم ولی
عادل شه سخن رس دریا نوال کو