شمارهٔ ۴۸
هشیار درین نشه دمی نیست دل ما گویا که می ولای میست آب و گل ما زخمم اثر مرهم کافور ندارد نقش پر طاووس بود داغ دل ما
محمدطاهر غنی آشای معروف به غنی کشمیری (۱۰۳۹؟ - ۱۰۷۹ قمری) شاعر پارسیگوی اهل جامو و کشمیر است. سرودههای او مورد توجه شاعران بزرگ شبه قارهٔ هند مانند علامه اقبال لاهوری، میر تقی میر، سعادت حسن منتو بوده و نقل قول شده است. گفته میشود غالب دهلوی چهل بیت از او را به اردو ترجمه کرده است. او متعلق به خاندان آشای کشمیر بود و در منطقهٔ راجوری کادال سرینگر زندگی میکرد و از شاگردان سرشناس ملا محسن فانی کشمیری شاعر و نویسندهٔ کشمیری بود. او بیشتر اشعار خود را در زمان سلطنت شاه جهان و اورنگزیب سرود و توسط اورنگزیب به دربار فراخوانده شد و مرثیهای برای شاه درگذشته سرود. گفته میشود که او گاهی در حین سرودن اشعارش را با آواز میخواند. او در جوانی درگذشت (در مورد سن او در هنگام وفات اختلاف وجود دارد، بعضی از محققان اعتقاد دارند او در هنگام وفات ۴۱ ساله بوده است). او در سرینگر به خاک سپرده شد. اشعار او به تصحیح احمد کرمی منتشر و به همت حسان لاهوری به گنجور افزوده شده است.
هشیار درین نشه دمی نیست دل ما گویا که می ولای میست آب و گل ما زخمم اثر مرهم کافور ندارد نقش پر طاووس بود داغ دل ما
نقصان ما بود گل حسن کمال ما از برگ خود چو شمع بسوزد نهال ما ما را ز آفتاب قیامت غنی چه باک دوزخ تراست از عرق انفعال ما
دمی که یار گذارد قدم بخانه ما سزد که کعبه شود سنگ آستانه ما سزد که دعوی همسایگی به مور کنیم که صحن خانه خلق است بام خانه ما درین بهار که با سبزه دام همرنگ است چو تخم مرغ نگردید سبز...