خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

قطران تبریزی | اشعار و دیوان | ناهید

قطران تبریزی

قطران تبریزی

شرف‌الزمان حکیم ابومنصور قطران عضدی تبریزی (زادهٔ سال نامعلوم در در روستای شادباد مشایخ از توابع تبریز، درگذشته به سال ۴۶۵ هجری قمری مدفون در مقبرة الشعرای تبریز)، شاعر ایرانی سدهٔ پنجم هجری، هم‌دوران با شدادیان و روادیان است.

بخش‌های دیوان قطران تبریزی

قطران تبریزی دیوان اشعار۱ ترجیعات۴ ترکیبات۶ رباعیات۱۵۱ قصاید۲۱۴ مسمطات۲ مقطعات۱۴۹

اشعار قطران تبریزی

۵۲۷ شعر

شمارهٔ ۱

بتی بروی چو لاله شکفته بر دیبا تنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا دلم بصحبت او همچو پشت او شده راست تنم ز فرقت او همچو زلف اوست دو تا بدست دارد تیر و بغمزه دارد تیر ز دست کرده رها و ز ...

شمارهٔ ۱

ای وصل و هوای مهر تو بس ما را مهر تو بفرساید ازین پس ما را پرهیز بس از مردم ناکس ما را طعنه نزند بدین سخن کس ما را

شمارهٔ ۱ - ترکیب بند

نوبهار آمد کز او گیتی جوان گردد همی روی هامون همچو روی نیکوان گردد همی تا پدید آمد نشان لاله و شمشاد و گل آبی و نارنگ و نرگس بی نشان گردد همی لاله رنگین ز هر جایی پدید آید همی چشمه...

شمارهٔ ۱ - در مدح ابوالحسن علی لشگری

ای روا بر شهریاران جهان فرمان ترا هرچه باید خسروانرا داده آن یزدان ترا هرکجا ماهی است یا ساقیست یا دربان ترا هرکجا شاهی است یا بندی است یا مهمان ترا دشت همچون محشر است از خیل گوناگ...

شمارهٔ ۱ - در مدح ابوالحسن علی لشگری

بمهر ماه دیداری سپردم دل بدیداری همه بیمار و غم دل را ز چشم آید پدیداری دلم دایم گرفتار است در عشق ستمکاری نباشد عشق را چون من بعالم در گرفتاری اگر دل عاشقی نارد بمهر ماه دیداری من...

شمارهٔ ۱ - مسمط در مدح شاه ابوالخلیل جعفر

نگاری لاله رخسار و سمنبر صبا زو مشگبویست و سمنبر سهی سرویست کش مشگ و سمنبر هزارش خوشه سنبل بر سمنبر ز روی و موی آن سرو سمن بر پر از عود است بحر و بر سمن بر بحق سیصد و سی و سه منبر ...

شمارهٔ ۱۰

بسرای سپنج مهمان را دل نهادن بممسکی نه رواست زیر خاک اندرونت باید خفت گرچه اکنونت خواب بر دیباست با کسان بودنت چه سود کند که به گور اندرون شدن تنهاست

شمارهٔ ۱۰

تا فتنه دلم بر آن لب میگونست صبرم کم و عشق هر زمان افزونست گویند برون فتاد رازت چونست چون راز درون بود که دل بیرونست

شمارهٔ ۱۰ - در مدح ابونصر مملان

مرادی رسول آمد از نزد یارا که نز یار یادآوری نزد یارا دیار تو اینجاست لیکن تو گفتی که دایم دیارم بود نز یارا خوشا روزگارا که ما را بیک جا خوشی بود و شادی شب و روز کارا تو ماننده رو...

شمارهٔ ۱۰۰

گر ندیدی بهشت و حورالعین اینک این مجلس امیر ببین جام می را چو حوض کوثر دان ساقیان را بسان حورالعین مطربان نشسته در مجلس زرد و گریان چو عاشق مسکین بر یکی سو امیر عبدالله آن خداوند م...

شمارهٔ ۱۰۰

خواهم که همیشه با تو پیوسته بوم دل با دل تو به دوستی بسته بوم تا بی تو بوم ز درد غم خسته بوم چون با تو بوم ز دردها رسته بوم

شمارهٔ ۱۰۰ - در مدح ابونصر سعدبن مهدی

تا مهر بر فروخت ببرج حمل چراغ پر شمع و پر چراغ شد از لاله باغ و راغ دیو است زاغ گویی مقری است عندلیب کز بانک او ز باغ هزیمت گرفت زاغ از بوستان کلاغ هزیمت گرفت راست کز بادریسه کشت س...

شمارهٔ ۱۰۱

آرامش جان من آرام روان من روشن بتو چشم من شادان بتو جان من بالات چو تیر من مژگان چو سنان من گیسو چو کمند من ابرو چو کمان من بیهوده چرا داری ای سرو روان من نومید چرا داری از وصل روا...

شمارهٔ ۱۰۱

از بس که ز ناکسان رسید آزارم این شهر همی به ناکسان بگذارم چون باز وفا و مهر تو یاد آرم من یاد محال ناکسان بردارم

شمارهٔ ۱۰۱ - در مدح ابونصر مملان

تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغ ابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ از لب دریا برآمد بامدادان خیل ابر و آسمان از وی شود پر خیل گردو دود و داغ سرخ شد در کوه از پس لاله چید منقار...

شمارهٔ ۱۰۲

آواره شد از مسکن و مأوا صنم من از طعنه بدگوی و ز بیغاره دشمن هم بسته زبانم من و هم خسته روانم من هم سوخته جانم من و هم سوخته خرمن از فرقت آن عارض چون ماه به بستان گریانم و نالانم چ...

شمارهٔ ۱۰۲

ای دوست بیا تا ره دیگر گیریم وآزار و جفاها ز میان برگیریم یکدیگر را خود به بر اندر گیریم کینه بنهیم و صحبت از سر گیریم

شمارهٔ ۱۰۲ - در مدح ابراهیم ابن شریف

دوشم شبی خجسته بد و مجلسی ظریف عیشی چو روح روشن و وقتی چو جان نظیف بگذاشتم به شادی تا روز عمر خویش با دلبری مساعد و با باده لطیف باده مرا موافق و نزهت مرا شریک نعمت مرا مقارن و دول...

شمارهٔ ۱۰۳

از یار بریدن بسزا وار گزیدن مستم ز بنفشه بسمن برگ گزیدن چون سیم کشیده شده مویم بجوانی از راز نهان کردن و اندیشه کشیدن از بسکه سخندانم هر گونه بگویم هستم گه و بیگاه بانگشت گزیدن بسی...

شمارهٔ ۱۰۳

یوسف رویی کز او فغان کرد دلم چون دست زنان مصریان کرد دلم ز آغاز ببوسه مهربان کرد دلم وامروز نشانه غمان کرد دلم

شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح ابوالخلیل جعفر

ای رخ رخشانت چون آیینه نادیده زنگ زنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ آنکه رومی آرزو کرده عطایش چون عرب آنکه ترکی آرزو کرده بساطش همچو زنگ مادرش بوده است همچون زنگی زنگارگون او بسان...

شمارهٔ ۱۰۴

ای دل تو را بگفتم کز عاشقی حذر کن بگذار نیکوان را وز مهرشان گذر کن چون روی خوب بینی دیده فراز هم نه چون تیر عشق بارد شرم و خرد سپر کن فرمان من نبردی فرجام خود نجستی پنداشتی که گویم...

شمارهٔ ۱۰۴

ما دل ز وفا و مهر تو برداریم بر آب نگار بیهده ننگاریم ما دل به هوای آن کسی نسپاریم کز صحبت او به چشم مردم خواریم

شمارهٔ ۱۰۴ - در مدح شمس الدین و ابوالمعالی

با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگ زرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ آن چمن کز لاله و گل بود چون رنگین تذرو شد ز برگ زرد و خاک تیره چون پشت پلنگ آسمان چون تو زی و خز باشدی...

صفحه ۱ از ۲۲صفحه بعد

بازگشت به فهرست شاعران