شمارهٔ ۱
تو که رخ لاله سان افروته دیری چو داغ لاله ام دل سوته دیری یکی فکر دل بی حاصلم کن که چندین حاصل اندوته دیری
۵ شعر از غبار همدانی
تو که رخ لاله سان افروته دیری چو داغ لاله ام دل سوته دیری یکی فکر دل بی حاصلم کن که چندین حاصل اندوته دیری
چه خوش بی در عدم ویرانه ای بی مرا چون جغد در وی لانه ای بی ببینم آنکه جایی بی به عالم که آنجا نام آب و دانه ای بی
الهی چون گناهم را شمر نیست یقین دانم که عذرم را ثمر نیست ز لطفت این تمنا دارم و بس که بینم غیر من کس در سقر نیست
سر و کارم به دست نازنینی ست که در هر گوشه اش گوشه نشینی ست کسی کش غم به خاطر ره ندارد چه غم دارد که او را دل غمینی ست
تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل چون لاله پرده بر نگرفتم ز داغ دل افتاده عکس ساقی گل چهره در شراب گل ها شکفته گشت بر اطراف باغ دل