شمارهٔ ۳۲

سحر باد صبا از ساحت کوی تو می آمد

که با وی بر مشام جان من بوی تو می آمد

روان شد جوی خون تازه از زخم درون من

همانا بوی مشک از ناف آهوی تو می آمد

چو خم باده می جوشید مغزم دوش از مستی

به یاد من نگاه چشم جادوی تو می آمد

دلم در خون همی غلتید چون بسمل که از هرسو

بر او زخمی ز یاد تیغ ابروی تو می آمد

به قصد کعبه محرم شد دلم دوش از سر مستی

چو از دنبال او رفتم به مشکوی تو می آمد

ز کوی می فروشان های هو برخاست دانستم

که بر گوش دل مستان هیاهوی تو می آمد

دل دیوانه از هامون به سوی شهر شد مایل

به یادش گوییا زنجیر گیسوی تو می آمد