شمارهٔ ۳۶

نگار من ز شبستان به در نمی آید

زمان گل مگر آخر به سر نمی آید

بهار می گذرد ساقیا تعلل چیست

مگر خزان دو سه روز دگر نمی آید

چه شد که لاف کلیمی نمی زند بلبل

ز شاخ گل مگر آتش به در نمی آید

گذشت عمر عزیزی که بود دولت وصل

ولی زمان جدایی به سر نمی آید

همیشه بود هم آواز من چه شد امشب

به گوش ناله مرغ سحر نمی آید

کشم ز صومعه دیگر به سوی میکده رخت

که بوی خیر ازین بام و در نمی آید

کسی ز منزل جانان خبر به ما نرساند

که هر که می رود از وی خبر نمی آید

اگرچه نخل مرادست سرو قامت دوست

دریغ و درد که هرگز به بر نمی آید

غمین مباش غبارا که عیب بی هنران

به چشم مردم صاحب نظر نمی آید