شمارهٔ ۵۲ - در باغ رضوان

خوش آن غوغا که من خود را به پهلوی تو می دیدم

تو سوی خلق می دیدی و من سوی تو می دیدم

نمی دانم مرا می آزمایی یا شدی بدخو

که آن حالت نمی بینم که از خوی تو می دیدم

اگر در باغ رضوان خویش را بینم چنان نبود

که شب در خواب خود را بر سر کوی تو می دیدم

فدایت این زبان جانم به یادت هست پیش از آن

که صد دشنام می دادی چو بر روی تو می دیدم

عجب نبود اگر با عاشق خود سرگران بودی

که صید بسته با هر موی گیسوی تو می دیدم

به یادم آمد ای محیی که چون بر خاک افتادی

به هرجا سایه ای افتاده از بوی تو می دیدم