شمارهٔ ۷۲ - دل زار

بگو با این دل زارم کشد جور و جفا تا کی

کجایی لذت شادی غم و درد و بلا تا کی

شدم بیگانه از خویش و نگشت او آشنا با من

کند بیگانگی چندین به من آن آشنا تا کی

مکن قصد چو من در ره فتاده از برای تو

ز حد بگذشت مشتاقی نیایی سوی ما تا کی

دلم طاقت نمی آرد تو هم انصاف پیش آور

ز تو جور و جفا چندین ز من مهر و وفا تا کی

برو ای جان از آن گلزار بویی سوی من آور

کشیدن منت بسیار از باد صبا تا کی

گشایندم قبا تا من بیاسایم ز عمر خود

گره در دل مرا باشد از آن بند قبا تا کی

گر او را کشتنی باشد بکش ور نه کن آزاد ش

بود در دست تو محیی اسیر و مبتلا تا کی