شمارهٔ ۱۰ - دربارهٔ بی‌بی عالم، همسر شاعر

شکسته زلف بتی مست در سرای من است

که روی دلکش او باغ دل گشای من است

فرشته خوی و پری روی و آدمی رفتار

به جای من مگر او رحمت خدای من است

منم غلامش و خود را غلام من خواند

چه نادر است که هم شاه و هم گدای من است

به هرچه خوانمش از جان اسیر حکم من است

به هرچه گویمش از دل مطیع رای من است

میان جان و دل من همیشه جای وی است

کنار زلف و بر او هماره جای من است

چنان موافق طبع است و دلنشین خیال

که آفریده مگر گویی از برای من است

مگر که آب و گلش در هوای من به سرشت

خدای من که هوایش همه هوای من است

چنان رضای من از جان و دل بجوید کش

هوا هوای من است و رضا رضای من است

به هیچ روی نگنجد میان ما سخنی

که اقتضای وجودش به اقتضای من است

عجب موافق طبع است و سازگار مزاج

چه لقمه ای ست که درخورد اشتهای من است