شمارهٔ ۱۷
میرزا حبیب خراسانیمی خور که چو نامرد خورد مرد شود
وز می رخ زرد سرخ چون ورد شود
تریاک مکش چرس مخور کز هر دو
رخ زرد و بدن سست و نفس سرد شود
می خور که چو نامرد خورد مرد شود
وز می رخ زرد سرخ چون ورد شود
تریاک مکش چرس مخور کز هر دو
رخ زرد و بدن سست و نفس سرد شود