قطعه شمارهٔ ۵

قوت شاعره من سحر از فرط ملال

متنفر شده از بنده گریزان می رفت

نقش خوارزم و خیال لب جیحون می بست

با هزاران گله از ملک سلیمان می رفت

می شد آن کس که جز او جان سخن کس نشناخت

من همی دیدم و از کالبدم جان می رفت

چون همی گفتمش ای مونس دیرینه من

سخت می گفت و دل آزرده و گریان می رفت

گفتم اکنون سخن خوش که بگوید با من

کـ آن شکرلهجه ی خوش خوان خوش الحان می رفت

لابه بسیار نمودم که مرو سود نداشت

زانکه کار از نظر رحمت سلطان می رفت

پادشاها ز سر لطف و کرم بازش خوان

چه کند سوخته از غایت حرمان می رفت