غزل شمارهٔ ۴۱۷

عیشم مدام است از لعل دل خواه

کارم به کام است الحمدلله

ای بخت سرکش تنگش به بر کش

گه جام زرکش گه لعل دل خواه

ما را به رندی افسانه کردند

پیران جاهل شیخان گمراه

از دست زاهد کردیم توبه

و از فعل عابد استغفرالله

جانا چه گویم شرح فراقت

چشمی و صد نم جانی و صد آه

کافر مبیناد این غم که دیده ست

از قامتت سرو از عارضت ماه

شوق لبت برد از یاد حافظ

درس شبانه ورد سحرگاه