شمارهٔ ۲۰

الایا ایها الساقی دع الدنیا و ما فیها

بده صوفی وشان را زان شراب ناب صافی ها

طبیب حاذقی ای دوست بیماران هجران را

بیانت صحت عاجل میانت عین شافیها

میانش را به مو نسبت نباشد لیک دانستم

جهان را بسته با یک مو چو کردم موشکافی ها

غمت را بود با دل ها شکایت ها ز موج خون

لبت از یک تبسم کرد دل ها را تلافی ها

برو ای صوفی زاهد ببند این دکه حسرت

گذشت آن خرقه بازی ها و عرفان کهنه بافی ها

به حاجب امر شد تا صلح کل گیرد جهان لیکن

برنجد طبع جنگی زین مناهی وین منافی ها